Zeynebim, Zeynep Arzu

Gece sessizligini dinlerken birden bir ruzgar beni gecmise goturdu.. Zeynebim, Eskiden gozlerinin icine bakamazdim hatirlarmisin bilmem… Ama bakinca yuregimdeki buzlar erirdi.. Sesini duyunca depremler olurdu yuregimde ve titrerdi konusurken sesim.. Ellerin usurdu de tutamazdim ellerini sokamazdim icime yanan kalbime isinsinlar diye.. Gorusemedigimiz zamanlar oldu okul bittiginde.. Bazen sesini duyamaz aglardim, seni goremez yine aglardim. Ozlemin yuzunden kalbim kan yerine askini pompalar olmustu bedenime.. Cogu geceler seni dusunur uyuyamazdim. Sabahlari gozumu acarken yanimda olman icin dualar ederdim. Seni seviyorum demeyi ozlerdim ve kokunu…Sonradan farkettim herkese seni anlattigimi, seni ne kadar sevdigimi belli ettigimi… Dilimde tek heceymissin meger… O kadar ki, ben Zeynep ile evlenmek istiyorum dedigimde kimse yadirgamadi, itiraz etmedi emin misin demedi… ne ailem ne arkadaslarim.. Sonra evlendim seninle, gecelerin ardindan dogan bir gunes gibiydin, karanlik yalnizligima yuregime isik oldun, sana susamis kalbime yagmur oldun, hayatimin en guzel tadi ve gercegi oldun, benim yarim omrumun tamamlayicisi oldun.. Askim, sevdigim, Prensesim oldun.. Rabbim seni benden ayirmasin…

Birden annemin seslenisi cinladi kulaklarimda "Kos kos Zeynep" ariyor…. Ne guzel gunlerdi, degil mi!… 

Seni seviyorum Zeynebim..