Zeynebim, Zeynep Arzu

Bugun evde eski birseyler ararken bir yazimi buldum.. Zeynebimle paylasmadiklarimdan…. O da simdi okuyacak…. Simdi bile okurken gozlerim doldu…
Evlendikten sonraki ilk sabahimiz…
Bugun seni uyurken ilk defa gordum.. cok garip bir duyguydu ve bu sadece baslangicti… Ardindan perdeleri acip saclarinin gunesin ilk isiklarinda nasil gozuktugune baktim… Sonra o isiklari kiskandim benden once saclarina degdikleri icin…Ve arkasindan uykunun cok hafif oldugunu ogrendim… Saclarina dokununca uyanmandan..  Yetmedi bir de sabahlari ne kadar guzel gorundugunu ve tersinden hic kalkmayacagini ogrendim… Beni gorunce gulusunden… Dualarimin kabul olusunu gordum.. bana sikica sarilmandan…Kokunun markasini ogrendim…Yattigin yastiktan.. Tek el ile yemek yemenin zor oldugunu ogrendim… Elimi tutmandan…  Nefes almanin cok guzel oldugunu ogrendim… Ayni cati altinda kimse olmadan nefes alisimizdan.. Ve son olarak seni cok sevdigimi bir kez daha ogrendim bu cumleleri yazisimdan…