Zeynebim, Zeynep Arzu

27 yasindayim yoruldum ve bu kez askimi degil isyanimi ve yorgunlugumu yaziyorum… Yorgunum.. Icim kan aglarken insanlara gulucukler dagitmaktan… Cok sinirliyken bile sakin olmaya calismaktan.. Hickirarak aglamak isterken kendimi tutmaktan.. Delice severken bunu haykiramamaktan… yoruldum.. hep guclu olmaktan, sorumluluk sahibi olmaktan, hakli olmaktan, herseyi bilmek zorunda olmaktan.. Cocuklugumda gencler gibi olmaktan, gencken agir abi ve olgun olmaktan…

Zeynebim biliyor musun yoruldum derken bile sana haksizlik yaptigimi farkettim ve yazacaklarimi yarida kestim… Aslinda hayatimda yanindayken kendim gibi oldugum, soylemek istedigimi; istedigim gibi soyledigim, istedigim gibi aglayip guldugum, askimi istedigim gibi suratina haykirabildigim anlar da var… Onlarda hep seninle.. Ama bir sorun var iste ben hep seninle degilim… Yine de bir gercek var.. Yoruldugumda bile yine seni buluyorum. Ve Seni bir kez daha seviyorum… Bak seni dusunmek yukardaki satirlari yazarken ki surat ifademi bile bir gulumseyise cevirdi.. Artik yatip uyuyabilirim cunku uykumu kaciran konular dagildi…